-->

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Altissimo marbles: Τα ιδανικά μάρμαρα για τα γλυπτά του Μιχαήλ Αγγέλου

"There is enough here to extract until Judgment Day," Michelangelo wrote to a contemporary

Το 1517 ο Μιχαήλ Αγγελος αναρριχήθηκε στο όρος Αλτίσιμο (Altissimo, Τοσκάνη) και βρήκε το μάρμαρο των ονείρων του.

Μάλιστα, ο ίδιος πίστευε ότι ήταν πιο πολύτιμο και από αυτό της γειτονικής Καράρα, από όπου είχε προμηθευτεί μάρμαρο για κάποια από τα πιο γνωστά του γλυπτά. 

Ετσι, με την ευλογία του Πάπα Λέοντα Ι΄ δημιούργησε ένα μονοπάτι από το οποίο θα μπορούσε να προμηθεύεται το μάρμαρο, μεταφέροντάς το μέχρι τη Φλωρεντία όπου επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για τη διακόσμηση της πρόσοψης της εκκλησίας του Αγίου Λαυρεντίου.
With the blessing of Pope Leo X, Michelangelo designed a path that could get blocks of the white marble down from the mountain to be transported to Florence to be used to decorate the facade of the church of San Lorenzo.

A refuge is attached to the marble quarry.

Before the extracting begins, experts known as "tecchiaroli" hang on ropes from the sides of the mountain and pick at its sides with pointy iron bars to remove loose rock that could fall and hurt workers in subsequent phases of the extraction.
Οι αρχές της Φλωρεντίας έδωσαν στον Μιχαήλ Αγγελο το δικαίωμα να πάρει όσο μάρμαρο ήθελε από το Αλτίσιμο προκειμένου να το χρησιμοποιήσει κατά τη διάρκεια της ζωής του. «Υπάρχει αρκετό μάρμαρο εδώ, που φτάνει μέχρι την Ημέρα της Κρίσης» έγραφε ο διάσημος καλλιτέχνης σε κάποιον σύγχρονό του. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ.
Carving out Michelangelo's marble dream







Altissimo mount in tuscan: carving out Michelangelo's marble dream

Επειτα από αρκετά χρόνια εργασίας για να δημιουργηθεί το μονοπάτι, ο Πάπας Λέοντας, που καταγόταν από την οικογένεια των Μεδίκων, ζήτησε από τον Μιχαήλ Αγγελο να μην ολοκληρώσει το έργο του και έτσι τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν. Ακόμα και τώρα η εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου δεν έχει πρόσοψη.

Σήμερα, τα λατομεία στο Αλτίσιμο, που έχει ύψος 1.589 μέτρων σφύζουν από ζωή, κάτι που δεν θα τολμούσε να φανταστεί ο Μιχαήλ Αγγελος.

Οι νέες τεχνικές που χρησιμοποιούνται έχουν μεταβάλει το τοπίο έτσι ώστε να θυμίζει κυβιστικούς πίνακες, με ανάποδα σκαλοπάτια και δομές που φτιάχνουν ώς τα ουράνια.
Today, the quarries of 1,589-metre-high (5,213-feet) Altissimo, in Italy's Apuan Alps, buzz with the kind of activity that even a genius like Michelangelo probably could not have foreseen.

Λίγο προτού ξεκινήσουν οι εργασίες εξόρυξης, κάποιοι εργάτες γνωστοί ως «τεκιαρόλι», κρεμιούνται από τις πλαγιές του βουνού και χτυπούν τις πλευρές του προκειμένου να αποκολληθούν οι χαλαροί βράχοι, έτσι ώστε πέφτοντας να μη χτυπήσουν τους εργάτες που εργάζονται από κάτω (ξεσκάρωμα). Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τους τρεις αιώνες μετά την εποχή του Μιχαήλ Αγγέλου, τα λατομεία στο ψηλό βουνό εγκαταλείφθηκαν πολλές φορές και μετά ανακαλύφθηκαν εκ νέου.

To 1821, o Mάρκο Μπορίνι, ένας ντόπιος κτηματίας συνεργάστηκε με τον Γάλλο Ζαν-Μπατίστ Αλεξάντρ Ενρό (Jean Baptiste Alexandre Henraux) και δημιούργησαν μια νέα εταιρεία εξόρυξης η οποία παραμένει ενεργή στην περιοχή ακόμα μέχρι σήμερα.

Η νέα οικονομική δραστηριότητα έφερε ζωή σε μια οικονομικώς επιβαρυμένη περιοχή, δίνοντας θέσεις εργασίας για εκατοντάδες εργάτες των λατομείων όλων των ειδικοτήτων ακόμα και στους οδηγούς των αμαξιών που χειρίζονταν τα βοηδήλατα αμάξια που μετέφεραν τα πετρώματα.
A worker cleans a marble sculpture at the Henraux factory in Querceta, Tuscany, Italy.Over the years artists such as Auguste Rodin, Henry Moore, Joan Miro and Isamu Noguchi have used Altissimo marble for their sculptures.
Τον 19ο αιώνα οι τσάροι της Ρωσίας επέλεξαν το μάρμαρο του Αλτίσιμο για την κατασκευή του καθεδρικού ναού του Αγίου Ισαάκ στην Αγία Πετρούπολη. Πιο πρόσφατα, το πανέμορφο μάρμαρο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του μεγάλου τεμένους του σεΐχη Ζαγιέντ στο Αμπου Ντάμπι. (Sheikh Zayed Grand Mosque in Abu Dhabi) Το τέμενος άνοιξε τις θύρες του το 2007.

Σήμερα, ολόκληρο το βουνό ανήκει στην εταιρεία «Ενρό» (Henraux company) στην οποία εργάζονται περίπου 140 άτομα.

[Eπιμέλεια:  Π. Τζεφέρης]