-->

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Σύμβαση για την προστασία της παγκόσμιας πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς (Unesco)

Γνωστή ως Σύμβαση για την Παγκόσμια Κληρονομιά, που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση της UNESCO στις 16 Νοεμβρίου 1972 και τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 1975 και στόχος της είναι η προστασία της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς που έχει εξαιρετική παγκόσμια αξία.

Σύμφωνα με τη σύμβαση, ως Πολιτιστική Κληρονομιά (Cultural Heritage) νοούνται τα μνημεία, τα αστικά σύνολα, τα πολιτισμικά τοπία, τα βιομηχανικά μνημεία και τα έργα τέχνης.

Ως «φυσική κληρονομιά» θεωρούνται τα παρακάτω:

Τα Φυσικά μνημεία που αποτελούνται από φυσικούς πόρους ή βιολογικούς σχηματισμούς ή ομάδες τέτοιων σχηματισμών, που έχουν εξαιρετική παγκόσμια αξία από αισθητική ή επιστημονική άποψη.
Γεωλογικοί και φυσιογραφικοί σχηματισμοί  και  ακριβώς οριοθετημένες περιοχές που αποτελούν βιοτόπους απειλούμενων ζωικών και φυτικών ειδών παγκοσμίου αξίας από την άποψη της επιστήμης ή της ανάγκης διατήρησής τους (των ειδών).

Φυσικά τοπία ή επακριβώς οριοθετημένες περιοχές εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας από την άποψη της επιστήμης, της ανάγκης διατήρησης ή του φυσικού κάλλους.
Το άρθρο 4 της Σύμβασης επισημαίνει ότι κάθε συμβαλλόμενο μέρος αναγνωρίζει την υποχρέωση να διασφαλίζει την οριοθέτηση, προστασία, διατήρηση και παράδοση στις μελλοντικές γενιές της φυσικής κληρονομιάς που βρίσκεται επί του εδάφους του. Το άρθρο 4 απαιτεί κάθε συμβαλλόμενο μέρος να κάνει οτιδήποτε είναι δυνατόν για την επίτευξη αυτών των στόχων. Κάθε συμβαλλόμενο μέρος αναγνωρίζει περιοχές φυσικής κληρονομιάς σύμφωνα με το άρθρο 2 και υποχρεώνεται, στο βαθμό που είναι δυνατόν:

Να υποβάλλει στην Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς απογραφή των αγαθών της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς που βρίσκονται επί του εδάφους του και πληρούν τις προϋποθέσεις να συμπεριληφθούν στον κατάλογο του άρθρου 11.
Ο Κατάλογος που αναφέρεται ονομάζεται Κατάλογος της Παγκόσμιας Κληρονομιάς και υπεύθυνη γι' αυτόν είναι η Επιτροπή της Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Τα συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης δέχονται την ευθύνη να κάνουν ό,τι μπορούν για να προστατεύσουν τις περιοχές του καταλόγου.

Στο πλαίσιο αυτό, ορισμένα γεωλογικά μνημεία, εντάχθηκαν στον κατάλογο των Θέσεων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και πάλι όμως με μεγαλύτερη εστίαση σε αυτά που φιλοξενούσαν κάποια αξιόλογα είδη πανίδας ή χλωρίδας (Θεοδοσίου Ε., 1997). Ειδικότερα στο αρθρ. 1 της σύμβασης αναφερόταν ότι προστατεύονται ως μνημεία τα σπήλαια τα οποία είχαν οικιστική χρήση, ενώ στο αρθρ. 2 της συνθήκης προστατεύονται γενικά οι γεωλογικοί σχηματισμοί, αλλά εφόσον είναι αξιόλογοι για τη διατήρηση σπανίων ειδών χλωρίδας και πανίδας.

Η Σύμβαση κυρώθηκε στην Ελλάδα με τον  Ν.1126/30-1-1981  (ΦΕΚ 32/Α/10-2-81). Έως σήμερα πάνω από 170 Κράτη έχουν προσχωρήσει στην Σύμβαση.